Usunięcie historii nie usuwa wszystkiego: czaty w przeglądzie zostają do trzech lat

Usunięcie historii rozmów w aplikacji Gemini nie usuwa wszystkich rozmów. Czaty, które trafiły do przeglądu przez recenzentów, są z tej operacji wyłączone i – jak podaje pomoc Google – zostają zachowane przez okres do trzech lat (aktualizacja strony: 13 października 2026). Okres ten obowiązuje niezależnie od tego, jaki czas auto-usuwania ustawił użytkownik.

Ten jeden mechanizm pokazuje, gdzie leży granica tego, co da się ustawić w panelu. Przełącznik zmienia regułę, ale nie dotyczy wszystkich ścieżek, którymi treść może zostać po stronie dostawcy. Przed decyzją o tym, co wolno wkleić i na jakim koncie, trzeba znać trzy rzeczy osobno: czy treść idzie do trenowania, jak długo leży, i które mechanizmy działają niezależnie od obu tych odpowiedzi.

Dla kont Anthropic pierwsza z tych odpowiedzi jest sprzężona z drugą: dokumentacja podaje, że konto konsumenckie ze zgodą na ulepszanie modeli ma retencję pięcioletnią, a bez zgody – trzydziestodniową (weryfikacja: 14 października 2026). To ta sama subskrypcja i jedno przełączenie różnicy.

Dwa reżimy: warunki konsumenckie i warunki komercyjne

Linia podziału nie przebiega między dostawcami, ale wewnątrz każdego z nich. Po jednej stronie są konta konsumenckie – darmowe i abonamenty dla osób prywatnych. Po drugiej konta komercyjne: zespołowe, firmowe, dostęp przez API i wdrożenia u operatorów chmurowych.

Reguła, która powtarza się u wszystkich czterech sprawdzonych dostawców: na warunkach komercyjnych treść nie idzie do trenowania modeli fundamentowych, a na warunkach konsumenckich decyduje ustawienie. Dokumentacja Anthropic mówi wprost, że użytkownicy komercyjni – plany Team i Enterprise, API i platformy zewnętrzne – nie mają swoich treści w trenowaniu, chyba że organizacja sama zgłosi się do programu partnerskiego (weryfikacja: 14 października 2026). Microsoft stawia to jeszcze mocniej i bez warunku: prompty, odpowiedzi i dane z Microsoft Graph nie są używane do trenowania modeli fundamentowych, co dokumentacja oznaczyła jako aktualne na 9 lipca 2026 przy przeglądzie z 8 października 2026.

Praktyczny wniosek jest nudny i najważniejszy w całym tekście: jeśli w firmie z danymi wrażliwymi ktokolwiek pracuje na koncie konsumenckim, żadne ustawienie nie zastąpi przeniesienia go na plan komercyjny. Ustawienie można cofnąć jednym kliknięciem, a warunki umowy nie.

To nie jest porada prawna. Poniższe zestawienie opisuje stan dokumentacji technicznej dostawców, a nie ocenę zgodności konkretnego wdrożenia.

Retencja i trenowanie per dostawca, stan na 14 października 2026

Dwie rzeczy w tej tabeli zasługują na uwagę bardziej niż reszta. Pierwsza: różnica między 72 godzinami a 18 miesiącami u tego samego dostawcy i na tym samym koncie zależy od jednego przełącznika. Druga: w kolumnie retencji dla Workspace i Copilota nie ma żadnej liczby, bo tam okres ustala organizacja – co jest zaletą dopiero wtedy, gdy ktoś go faktycznie ustawił.

Ustawienia do kliknięcia i ich lokalizacja

• Claude: ustawienia prywatności konta, pod adresem claude.ai/settings/data-privacy-controls. Przełącznik dotyczy ulepszania modeli i zmienia jednocześnie okres retencji. Centrum prywatności Anthropic zaznacza, że rozmowy w trybie incognito nie są używane do ulepszania Claude nawet przy włączonym ustawieniu (artykuł datowany 16 marca 2026, weryfikacja: 14 października 2026).
• Gemini: sekcja aktywności aplikacji Gemini w koncie Google. Wyłączenie aktywności zmienia retencję na 72 godziny; osobno można ustawić okres auto-usuwania, gdy aktywność zostaje włączona.
• Microsoft Copilot: po stronie administratora, nie użytkownika. Retencję treści interakcji ustawia się politykami w Purview, a użytkownik może usunąć własną historię w portalu My Account.
• ChatGPT: w planach indywidualnych ustawienie znajduje się w kontrolach danych; w planach firmowych decyduje konfiguracja organizacji i zapisy umowy.

Przy kontach firmowych przegląd tych ustawień nie jest zadaniem jednorazowym, bo dostawcy zmieniają domyślne wartości i nazwy opcji między wersjami interfejsu. Sensownie przypisać go roli, która i tak odpowiada za decyzje o narzędziach AI i ich konfiguracji w firmie, a nie rozdzielać między osoby, które akurat mają dostęp do panelu.

Czego wyłączenie trenowania nie załatwia

Trenowanie i przechowywanie to dwie niezależne rzeczy, a między nimi mieszczą się trzy mechanizmy, które zostają włączone niezależnie od przełącznika.

Przegląd przez ludzi. Mechanizm z pierwszego akapitu tego tekstu. Jego konsekwencja operacyjna jest taka, że żądanie usunięcia danych skierowane do pracownika („wyczyść historię”) nie jest równoważne usunięciu ich u dostawcy, a różnicy nie widać w interfejsie. Jeśli procedura reakcji na incydent opiera się na czyszczeniu historii, opiera się na założeniu, którego dokumentacja nie potwierdza.

Reakcja na nadużycia i bezpieczeństwo. Nawet przy wyłączonej aktywności Google zapisuje, że nadal używa rozmów do odpowiadania i do ochrony usługi oraz użytkowników. Anthropic podaje, że rozmowa oznaczona do przeglądu bezpieczeństwa może być użyta do ulepszania modeli niezależnie od ustawienia. To nie jest luka w polityce – to warunek jej działania, ale trzeba go znać przed podjęciem decyzji o rodzaju treści, które wolno wklejać.

Opinie i zgłoszenia. Przycisk oceny odpowiedzi wyjmuje rozmowę z normalnego reżimu. U Anthropic cała powiązana rozmowa trafia do zaplecza na okres do 5 lat, choć odłączona od identyfikatora użytkownika (weryfikacja: 14 października 2026). U Google przesłana opinia jest wyłączona z deklaracji o braku trenowania przy wyłączonej aktywności. Wniosek operacyjny: kliknięcie łapki przy rozmowie zawierającej dane klienta jest osobną decyzją o udostępnieniu tej rozmowy, nawet gdy wszystkie ustawienia są wyłączone.

Zero retencji: dla kogo i na jakich warunkach

Najmocniejszy dostępny tryb to brak zapisu po stronie serwera. Nie jest to jednak opcja w panelu, którą da się włączyć samodzielnie. Dokumentacja Anthropic precyzuje, że zero retencji nie wchodzi w standardowy plan Enterprise i jest włączane per organizacja przez zespół obsługujący konto po potwierdzeniu kwalifikacji (weryfikacja: 14 października 2026).

Przy wdrożeniach przez API u operatorów chmurowych szyfrowanie i trwałość zależą od wybranej infrastruktury, a nie od samego modelu – to osobna warstwa decyzji, którą trzeba sprawdzić w dokumentacji tego operatora, nie dostawcy modelu.

Co z tego wynika przy planowaniu: jeśli wymaganie „żadna treść nie zostaje po stronie dostawcy” jest twarde, to jest ono przedmiotem rozmowy handlowej i zapisu w umowie, a nie konfiguracji. Zaplanuj na to tygodnie, nie godziny.

Pułapka subprocesora: czyj model działa w którym miejscu

Warstwa, o której najłatwiej zapomnieć przy sprawdzaniu polityk: narzędzie jednego dostawcy może w środku używać modelu innego. Wtedy obowiązują dwa zestawy warunków naraz, a ten słabszy wyznacza wynik.

Dokumentacja Microsoftu podaje konkretny przykład tego mechanizmu: modele dostarczane przez Anthropic jako subprocesor są obecnie wyłączone z granicy danych Unii Europejskiej, mimo że sam Copilot jest usługą objętą tą granicą (przegląd dokumentu: 8 października 2026). Administrator decyduje, czy włączyć modele firm trzecich w swoim tenancie – i ta decyzja zmienia odpowiedź na pytanie o miejsce przetwarzania, nie zmieniając niczego w interfejsie, który widzi pracownik.

Praktyczna konsekwencja: w inwentarzu narzędzi trzeba notować nie tylko dostawcę usługi, ale też to, które modele są w niej dopuszczone. Wpis „Copilot, dane w UE” bez tej informacji jest niepełny.

Kopia lokalna na dysku pracownika

Cała powyższa analiza dotyczy tego, co zostaje po stronie dostawcy. Osobną i często pomijaną warstwą jest to, co zostaje na komputerze, z którego korzystał pracownik – bo tam reżim umowy nie obowiązuje, a kopia bywa czytelna bez żadnego hasła.

Dokumentacja Anthropic opisuje to dla narzędzia wiersza poleceń: klienty zapisują transkrypty sesji lokalnie, czystym tekstem, w katalogu konta użytkownika, domyślnie na 30 dni, z możliwością zmiany okresu ustawieniem (weryfikacja: 14 października 2026). Transkrypty sesji prowadzonych w aplikacji desktopowej są z tego limitu domyślnie wyłączone, czyli leżą dłużej.

Trzy konsekwencje, które trzeba policzyć w ocenie ryzyka:

• Kopie zapasowe. Katalog w profilu użytkownika zwykle wchodzi do backupu stacji roboczej i do synchronizacji z dyskiem chmurowym. Treść wklejona do modelu z zerową retencją po stronie dostawcy może mieć kopię w archiwum firmowym na pięć lat.
• Utrata sprzętu. Przy dysku bez pełnego szyfrowania transkrypt jest czytelny po wyjęciu nośnika. Szyfrowanie dysku przestaje tu być zaleceniem ogólnym i staje się warunkiem korzystania z narzędzia.
• Odejście pracownika. Standardowa procedura zwrotu sprzętu rzadko obejmuje wyczyszczenie katalogów narzędzi AI, bo nikt ich nie ma na liście.

Zero retencji po stronie dostawcy przy nieszyfrowanym dysku i kopii zapasowej obejmującej profil użytkownika jest zabezpieczeniem pozornym. Kolejność jest odwrotna, niż się zwykle planuje: najpierw dysk i backup, potem negocjacje o retencję.

Szablon wpisu do inwentarza narzędzi

Ostatni wiersz jest tym, który decyduje, czy inwentarz ma wartość po pół roku. Zestawienie bez daty weryfikacji przy każdej pozycji wygląda jak wiedza, a jest wspomnieniem – i to najgorszy możliwy stan, bo buduje pewność bez podstawy. Opis samej procedury takiego przeglądu powinien być wykonywalny przez kogoś, kto nie budował inwentarza, inaczej przegląd kwartalny odbędzie się raz.

Czego nie wiemy

Trzy rzeczy, których nie udało się potwierdzić u źródła, a które mają znaczenie dla decyzji.

Stan polityki OpenAI. Serwer dostawcy odrzuca automatyczne pobranie strony z polityką wykorzystania danych, więc jej treść nie została potwierdzona przy pisaniu tego zestawienia. Źródła wtórne zgodnie podają, że plany zespołowe, firmowe i dostęp przez API są domyślnie wyłączone z trenowania, a plany indywidualne wymagają zmiany ustawienia w kontrolach danych – ale to nie jest to samo co potwierdzenie w dokumencie dostawcy. Jedynym wiążącym źródłem pozostaje strona polityki OpenAI, którą trzeba otworzyć ręcznie przed decyzją.

Wartości domyślne w interfejsach. Dokumentacja Anthropic i Google opisuje, co robi każde ustawienie, ale żadna z tych stron nie podaje, w jakiej pozycji przełącznik jest po utworzeniu konta albo po zaakceptowaniu zmienionych warunków. Źródła wtórne są w tej sprawie sprzeczne. Jedyna droga to otwarcie panelu na konkretnym koncie i spisanie stanu faktycznego.

Nakazy zabezpieczenia danych. Postępowania sądowe potrafią czasowo zawiesić usuwanie danych u dostawcy, zwykle z wyłączeniem kont firmowych i umów o zerowej retencji. Zakres i czas takich nakazów zmieniają się w trakcie postępowań i nie da się ich odczytać z dokumentacji technicznej.

Decyzja na najbliższy tydzień

Zrób jedno: spisz, na jakich kontach pracownicy faktycznie korzystają z modeli. Nie jakie narzędzia firma kupiła, a przez jakie konta przechodzą treści – to dwie różne listy i druga jest zawsze dłuższa. Najprostsze źródło to pytanie zadane wprost, bo lista subskrypcji nie pokaże prywatnego konta użytego na służbowym laptopie.

Dla każdej pozycji z tej listy ustal trzy rzeczy: reżim (konsumencki czy komercyjny), stan przełącznika trenowania i okres retencji. Jeśli w kolumnie reżimu pojawi się choć jedno konto konsumenckie przy treściach objętych tajemnicą, decyzją nie jest zmiana ustawienia, a przeniesienie tej pracy na plan komercyjny albo zakaz jej wykonywania w tym narzędziu – z datą, od której zakaz obowiązuje. Przy pozostałych pozycjach dopisz datę weryfikacji i termin kolejnej, najlepiej kwartalny, bo polityki zmieniają się częściej niż raz w roku, a stan sprzed pół roku nie jest wiedzą o stanie dzisiejszym.